تفسیر و معنی غزل شماره 391 حافظ – خوشتر از فکر می و جام چه خواهد بودن

خوشتر از فکر می و جام چه خواهد بودنتا ببینم که سرانجام چه خواهد بودن غم دل چند توان خورد که ایام نماندگو نه دل باش و نه ایام چه خواهد بودن مرغ کم حوصله را گو غم خود خور…

تفسیر و معنی غزل شماره 390 حافظ –افسر سلطان گل پیدا شد از طرف چمن

افسر سلطان گل پیدا شد از طرف چمنمقدمش یا رب مبارک باد بر سرو و سمن خوش به جای خویشتن بود این نشست خسرویتا نشیند هر کسی اکنون به جای خویشتن خاتم جم را بشارت ده به حسن خاتمتکاسم اعظم…

تفسیر و معنی غزل شماره 389 حافظ – چو گل هر دم به بویت جامه در تن

چو گل هر دم به بویت جامه در تنکنم چاک از گریبان تا به دامن تنت را دید گل گویی که در باغچو مستان جامه را بدرید بر تن من از دست غمت مشکل برم جانولی دل را تو آسان…

تفسیر و معنی غزل شماره 388 حافظ –بهار و گل طرب انگیز گشت و توبه شکن

بهار و گل طرب انگیز گشت و توبه شکنبه شادی رخ گل بیخ غم ز دل برکن رسید باد صبا غنچه در هواداریز خود برون شد و بر خود درید پیراهن طریق صدق بیاموز از آب صافی دلبه راستی طلب…

تفسیر و معنی غزل شماره 387 حافظ – شاه شمشادقدان خسرو شیرین دهنان

شاه شمشادقدان خسرو شیرین دهنانکه به مژگان شکند قلب همه صف شکنان مست بگذشت و نظر بر من درویش انداختگفت ای چشم و چراغ همه شیرین سخنان تا کی از سیم و زرت کیسه تهی خواهد بودبنده من شو و…

تفسیر و معنی غزل شماره 386 حافظ –خدا را کم نشین با خرقه پوشان

خدا را کم نشین با خرقه پوشانرخ از رندان بی‌سامان مپوشان در این خرقه بسی آلودگی هستخوشا وقت قبای می فروشان در این صوفی وشان دردی ندیدمکه صافی باد عیش دردنوشان تو نازک طبعی و طاقت نیاریگرانی‌های مشتی دلق پوشان…

تفسیر و معنی غزل شماره 385 حافظ – یا رب آن آهوی مشکین به ختن بازرسان

یا رب آن آهوی مشکین به ختن بازرسانوان سهی سرو خرامان به چمن بازرسان دل آزرده ما را به نسیمی بنوازیعنی آن جان ز تن رفته به تن بازرسان ماه و خورشید به منزل چو به امر تو رسندیار مه…

تفسیر و معنی غزل شماره 384 حافظ –می‌سوزم از فراقت روی از جفا بگردان

می‌سوزم از فراقت روی از جفا بگردانهجران بلای ما شد یا رب بلا بگردان مه جلوه می‌نماید بر سبز خنگ گردونتا او به سر درآید بر رخش پا بگردان مر غول را برافشان یعنی به رغم سنبلگرد چمن بخوری همچون…

تفسیر و معنی غزل شماره 383 حافظ – چندان که گفتم غم با طبیبان

چندان که گفتم غم با طبیباندرمان نکردند مسکین غریبان آن گل که هر دم در دست بادیستگو شرم بادش از عندلیبان یا رب امان ده تا بازبیندچشم محبان روی حبیبان درج محبت بر مهر خود نیستیا رب مبادا کام رقیبان…